kalemiti... '' İz bırakanlar ''

Darbedar

2012-01-16T22:48:00.000-08:00

Tuncay Akdoğan'ın ''Bir Nehir ki Ömrüm'' albümünde yer alan Kazım Koyuncu şarkısını yeni keşfettim.Tekrar tekrar dinledim,dinliyorum.Tuncay Akdoğan kimdir diye inceledim ve yalnızlığın mum ışığında yanıp gitmiş büyük bir yıldıza ulaştım.
Şöyle bitiyordu Vikipedi:''...Uzun bir süredir kendi stüdyosunda çalıştıgı solo albümü Bir Nehir ki Ömrüm tamamlanamadan 21 Kasım 2004 tarihinde, maddi sorunları nedeniyle evinin elektrik parasını ödeyemediğinden mum kullanmak zorunda kaldığı için, evinde çıkan yangın sonucu hayatını kaybetti''

Anlaşılan bu tuhaf ülke 2 büyük yıldızını daha yemiş.

Koop-Koop Island

2012-01-15T00:23:00.000-08:00

Ne güzel bir şarkı bu

2011-02-20T22:18:00.000-08:00

Ankara'dan ağbim gelmiş...

2011-02-15T00:59:00.001-08:00

Altın hızma...

2011-01-18T13:13:00.000-08:00

Özlem Taner...

2010-12-07T08:33:00.000-08:00

The Verve...

2010-12-07T03:44:00.000-08:00

''Çünkü bu hayat acı tatlı bir senfonidir/.../Değişmek yok, değişemem, değişemem, değişemem''

Begin...Yaşama sevinci verir

2010-11-13T00:03:00.000-08:00

Souad Massi - Ghir Enta (I Only Love You)!

2010-10-30T10:18:00.000-07:00

Urfalıyam dağlıyam...

2010-10-05T03:07:00.000-07:00

urfalÄ±yam daÄ�lÄ±yam
Yükleyen mustafaharputi. - Video klipler, sanatçÄ± röportajlarÄ±, konserler ve çok daha fazlasÄ±.

Seydi&Zerrin Özer -Demedim mi sana gönül

2010-03-18T08:59:00.000-07:00

''...Hele bir düş ki göresin, halın nedir soran olmaz...Hü Şahh!''

Zerrin ÖZER & Seydi MURAT .... Demedim mi GÖNÜL
Yükleyen kejeeb. - Ã�ne Ã§Ä±kan mÃ¼zik videolarÄ±nÄ± izleyin.

Bekliyorum,gelmiyorsun...

2010-03-14T14:29:00.000-07:00

Belki 20-25 yıl oldu dinleyeli...Çok sevdiğim bir Ezginin Günlüğü şarkısı;

Gelmiyorsun-by-mnelam.blogcu.com
Yükleyen mnelam. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Sen benim şarkılarımsın...

2010-03-06T15:07:00.000-08:00

Fazıl bana göre Grup Gündoğarken'den ve bu şarkıyı söyleyen herkesten çok daha güzel söylemiş. O kadar içten söylemiş ki tekrar tekrar dinleyip durdum...Fazıl'a beni alıp da bambaşka duygulara götürdüğü için hem teşekkür ediyor ,hem de şarkı söylemeye devam et,hiç bırakma diyorum...

http://www.izles.net/-h_lhKXxsLt/sen-benim-sarkilarimsin.html

Hükümsüz...

2010-01-25T11:26:00.000-08:00

Sezen AKSU-Hükümsüz
Yükleyen kurgucuselo. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Bir türkü, iki yorum...

2009-12-20T18:09:00.000-08:00

Bu gece iki farklı sesten güzel bir türkü dinledim sevgili blog...İkisi arasında bir tercih yapamadım...''Oy Akşamlar'', hem Oğuz Aksaç'tan hem de Cengiz Özkan'dan.Fakat Cengiz Özkan'ın yorumu Dailymotion'da olmadığı için buraya maalesef ki koyamıyorum.

Oğuz Aksaç-Oy Akşamlar
Yükleyen elisa1905. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Djivan Gasparyan/ Erkan Oğur

2009-11-08T11:11:00.000-08:00

Erkan Ogur - Djivan Gasparyan
Yükleyen barrlass. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Aslan Mican geliyor/ takmaz karakolları !

2009-10-19T22:38:00.001-07:00

http://www.dailymotion.com/video/x5rfs5_ahmet-kaya-mican_music

'' Anlamak bir ömür sürer / hayat niye kirlenir... ''-Barış Akarsu

2009-10-10T03:12:00.000-07:00

Barış akarsu leyla
Yükleyen prens34. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Bir sabah çıksam kaybolsam/ Dönmesem kalsam anılarda/Belki bir sevda türküsünde vurulurdum /Gel künyemi al dağlardan...

/Aşk nedir söyle, kayboldum/Belki bir düşte unutulmak /Her sabah bir dev masalında uyanınca /
Hep çocuk kalmak kurtulmak/

Kar yağıyor bu gece /Öyle beyaz ki şehir /
Anlamak bir ömür sürer/Hayat niye kirlenir?/...

/Karlı bir gece sen buldun /
Kaldırımlarda kalbimi /Al götür rüzgarlara savur, hadi durma /Ver benim eski yarimi/

Ben kimim söyle kayboldum /Dönmedim kaldım anılarda/Her sabah bir çöl masalında uyanırdım /Belki de yanlış bir Leyla...

Geberdiğim Diyarbekir türküsü...

2009-10-03T13:05:00.000-07:00

Gülay; Fincanin Etrafı Yeşil
Yükleyen Bizim_Ezgilerimiz. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

Naze Naze / Şivan Perwer-Willi Resetarits

2009-09-22T18:24:00.000-07:00

Willi Resetarits / Şivan Perwer - Naze Konzert in Wien / TRT
Yükleyen BilqiOnline. - Yeni sanat videolarını keşfet.

Nesrin...

2009-09-22T06:46:00.000-07:00

Aynur Doğan Nesrin
Yükleyen memocan_72. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

Nesrîn emro newrozê gîanâ
Le di bê cejna pirozê
Lê welatê me rencîn giana
Cejni gişt tî rû hozê

Sew pê qeyî nehatî giana
Ka lî mo zer bu werê
Naxweş kawtim nehâti gîanâ
Wa dêy ruhçê şân were

Lê welatê me rencîn giana
Cejni gişt tî rû hozê

Ka li mo zer bu were
Naxweş kawtim nehati giana
Wa dey ruhçe şan were
......

Nesrin bugün newrozdur canım...
Bizim için,ülkemizdeki
kutsal olan bayramdır canım
Ve bayram benim,senin,herkesindir...

Çağirdım,aradım seni canım gelmedin.
Ve seni sabahın sarı ışığına kadar bekledim gel diye...
Hasta düştüm gelmedin canım
Bari can verende gel...

Musa Anter Belgeseli

2009-09-19T11:51:00.001-07:00

Empati denen şeye örnek olması babında...

2009-09-11T16:34:00.000-07:00

ATAKÜRT /Ahmet Altan /17 Nisan 1995-Milliyet

Mustafa Kemal, Selanik’te değil de Musul’da doğmuş bir Osmanlı paşası olsaydı,

Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle ve Kürtlerle birlikte gerçekleştirdikten sonra

kurulmasına önayak olduğu cumhuriyetin adını “Kürdiye Cumhuriyeti” koysaydı,

kendisi de Meclis kararıyla “Atakürt” adını alsaydı...

Kürdiye Cumhuriyeti’nin bütün vatandaşlarına “Kürt” deneceği için hepimiz “Kürt” sayılsaydık,

Taksim’e, Kadıköy’e, Kızılay Meydanı’na, Kordon’a “Ne mutlu Kürdüm diyene” pankartları asılsaydı...

“Kürdiye’de” Türk olmadığı, herkesin aslında Kürt olduğu söylenseydi,

kendilerini Türk sananların aslında “deniz Kürdü” oldukları iddia edilseydi...

Kürtlerin “yedi bin yıllık” bir tarihi bulunduğunu, Anadolu’nun esas sahiplerinin Kürtler olduğunu,

Moğolların, Hunların, Etrüsklerin aslında Kürtlerin atası sayıldığını,

Osmanlıdaki Kürt paşalarının kahramanlıklarını derslerde okusaydık.

Teoman, Cengiz, Atilla, Osman gibi isimler almamız yasaklansaydı,

Berfin, Beruj, Tiruj, Nevruz gibi isimler almak zorunda kalsaydık...

Türkçe televizyon kurulması yasak edilseydi, bütün televizyon yayınları Kürtçe yapılsaydı...

Romanlarımızı, hikayelerimizi, şiirlerimizi Kürtçe yazmak zorunda kalsaydık,

yalnızca Kürt şarkıları dinleseydik, gazetelerimizi Kürtçe çıkarsaydık...

Okullarımızda yalnız Kürtçe okutulsaydı ve Türkçe okutulması yasaklansaydı...

“Biz Türküz, bizim bir tarihimiz, bir dilimiz var” dediğimizde sorgusuz sualsiz hapislere atılsaydık.

İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de, Bursa’da, Edirne’de polis sürekli olarak bizi izleseydi,

“özel timler” bizim “Kürdiye Cumhuriyeti’ni” parçalamak isteyen “ayrılıkçılar olmamızdan” kuşkulanıp

hepimize sürekli “suçlu” muamelesi yapsaydı, sırf Türk olduğumuz için hakaretlere uğrasaydık.

12 Eylül darbesinden sonra bütün batı bölgesindekiler hapishanelere doldurulsa,

inanılmaz işkencelerden geçirilse, boğazlarına kadar çamurların içine battıkları hücrelere konsa,

tazyikli sularla iç organları perişan edilse, azgın köpeklerle bacakları parçalansaydı...

Evlerimiz basılsa, ayrılıkçı “Türk teröristlere” yardım ettiğimiz iddialarıyla apartmanlarımız yakılsa,

biz evimizden bir eşya bile alamadan çıkarılıp, Diyarbakır’a, Hakkari’ye sürgüne gönderilerek,

çadırlarda yaşamak zorunda bırakılsaydık...

Biz Türkler buna razı olur muyduk,

“işte hepiniz Kürdiye Cumhuriyeti’nin vatandaşı olarak birer Kürtsünüz,

ayrıca Türklük diye niye tutturuyorsunuz, isterseniz başbakan bile olabilirsiniz”

sözlerini bir hakkaniyet işareti olarak kabul eder miydik?

Yoksa, Türk kimliğimizin, dilimizin, kültürümüzün,

bu ülkenin “eşit” vatandaşları olarak kabul edilmesinde ısrarcı mı olurduk?

Bu ülkenin Türk ve Kürt vatandaşları var ve tarih “Türk” çizgisinden yürümüş,

bugün bizim “Türk” olarak kabul edemeyeceklerimizi Kürtlerin kabul etmesini istemişiz,

bu yersiz istek sonunda patlamış, ülke önce teröre arkasından bir iç savaşa yuvarlanmış.

Türkiye’nin bu kanlı karmaşadan “demokrasiyle”

ve Kürt vatandaşların “kimliklerinin” kabulüyle kurtulacağına inanan insanlar,

bu düşüncelerini dile getirdiklerinde, bizim yöneticilerle taraftarları hep aynı soruyu soruyor:

- Nedir demokratik çözüm, nedir Kürt kimliği?

Biz Türkler, bir “Kürdiye Cumhuriyeti’nde” yaşasaydık ne isteyeceksek,

bu isteklerin bugün Kürtler tarafından dile getirilmesini kabul etmektir demokrasi.

Kendimiz için isteyeceğimizi, bizimle eşit oldugunu kabul ettiğimiz insanlara vermemek için bu kadar kan dökmeye,

ülkeyi bir çıkmaza sürüklemeye değer mi?

Değmez diyenler “demokrasi” istiyor işte.

Demokrasiyi getirmek çok mu zor zanaat?

BARIŞ İÇİN ÇOK MU UZAĞIZ?

.........................

Not; Ahmet Altan pek tabidir ki bu yazısından ötürü hem Milliyet'ten ''gönderilmiş'' hem de hakkında dava açılmıştır. Amma velakin , çok doğru bir kararla mahkeme '' "Atakürt" yazısında herhangi bir ırkçılık ayrımı ya da kışkırtıcılık yapılmadığına kanaat getirerek , Ahmet Altan'a tazminat ödenmesine karar vererek davayı red etmiştir.Bakınız; http://www.savaskarsitlari.org/arsiv.asp?ArsivTipID=5&ArsivAnaID=7432

Another one bites the dust /Queen

2009-09-08T23:21:00.000-07:00

Queen - Another One Bites The Dust
Yükleyen djoik. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Bugüne kadar okuduğum en anlamlı sözlere sahip çeviri ingilizce şarkı;

Ooh, let's go
(Hadi başlayalım)

Steve walks warily down the street
(Steve tedirgince yürüyor sokakta)
With the brim pulled way down low
(Şapkasının kenarıyla örtmüş tüm yüzünü)
Ain't no sound but the sound of his feet
(Ayak seslerinden başka tek bir ses yok etrafta)
Machine guns ready to go
(Makineli tüfeklerde parmaklar tetikte)

Are you ready, hey, are you ready for this
(Hazır mısın, hey, bunu kaldırabilir mi kalbin)
Are you hangin' on the edge of your seat
(Sıkıca sarıldın mı sandalyene)
Out of the doorway the bullets rip
(Dışarda kurşunlar karışıyor)
To the sound of the beat - yeah
(Yumruk seslerine)

Another one bites the dust
(Biri daha yenildi)
Another one bites the dust
(Biri daha yere düştü, kaybetti )
And another one gone and another one gone
(Ve biri daha gitti ve yeni biri daha)
Another one bites the dust, eh
(Birisi daha öldü)
Hey, I'm gonna get you too
(Hey, ben de seni vuracağım)
Another one bites the dust
(Biri daha öldü işte)

How do you think I'm going to get along
(Başarabileceğimi nerden çıkardın)
Without you when you're gone
(Gidince sensiz kaldığımda)
You took me for everything that I had
(sahip olduklarımı ben sandın)
And kicked me out on my own
(Ve bıraktın beni yalnız başıma)
Are you happy ? Are you satisfied ?
(Mutlu musun? Memnun musun artık?)
How long can you stand the heat
(Kaç zaman dayanabilirsin bu hararete)
Out of the doorway the bullets rip
(Dışarda kurşunlar karışıyor)
To the sound of the beat
(Yumruk seslerine)
Look out
(Dikkat et)

<- - - nakarat - - - >

There are plenty of ways that you can hurt a man
(Bir sürü yol var birini incitmek)
And bring him to the ground
(ve hayatından bezdirmek için )
You can beat him
(Döversin)
You can cheat him
(Aldatırsın)
You can treat him bad and leave him
(Hor görürsün ve terkedersin)
When he's down, yeah
(Tam en dipteyken)
But I'm ready, yes I'm ready for you
(Ama hazırım, evet seninle kavgaya varım)
I'm standing on my own two feet
(Kendi ayaklarımın üstündeyim artık)
Out of the doorway the bullets rip
(Dışarda kurşunlar karışırken)
Repeating to the sound of the beat
(Yumrukların seslerine)

Aşk...

2009-09-07T07:13:00.000-07:00

Var galiba lan bu aşk...

Hayyam/ Siya Siyabend

2009-09-06T10:21:00.000-07:00

''...Taş, taştır taam mı...Oraya kafayı koyduğun zaman anlarsın taşın taş olduğunu...''

2009-09-06T09:46:00.000-07:00

'' SİYA SİYABEND / B10 (Arşivi)

Sokakta varolurken dikkat edilmesi gereken şeyler vardır; insanların birbirini kıskanmasından dolayı başına gelebilecek saçmalıklar gibi. Bir insan bir insanı kıskanır mesela bu normal bir durumdur, ama platform sokak olunca bazı şeyleri ciddi boyutta yaşamak durumunda kalabilirsin. Hiç bilmediğin bir mahalleden, bir sokaktan geçerken sırf tipin yüzünden sana saldırmayı hesap edebilecek adamlar var sokaklarda.
Sokak bizim evlerimiz, işlerimiz, hayatlarımız arasında gidip geldiğimiz köprünün ta kendisi. Köprü bizi bir yerlere bağlar ve o köprüde karşına her an her şey çıkabilir.
Sokakta varolabilmek, inanın filmlerde, kitaplarda varolabilmekten çok farklı bir olma anı içerir. Bu an; 'Canın anda olduğu, cananın canlandığı an'a çok benzer. ''

Yazının devamı; http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=cts&haberno=5921

Siya Siyabend'in müziklerini dinlemek için ;http://www.siyasiyabend.com/

Ian Dury& Hit with Your Rhythm Stick Live 1978

2009-08-15T14:05:00.000-07:00

Hit Me With Me With Your Rythm Stick
Yükleyen newcanadian. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Hayat tiyatro mu? Biz oyuncu muyuz?/Seyit Balkuv-Derkenar

2009-08-11T07:47:00.000-07:00

'' Bence bir insanın kabuğuna veya kabuğunun içine dokunma durumundaysak dikkatli olmalıyız. Karşımızdakinin kabuğu ne kadar dayanıklı? Esnek mi, kırılmadan şeklini değiştirebilir mi? Yoksa kaya gibi sert ama cam kadar kırılgan mı? Dokunsan dağılacak gibi mi? Yoksa top patlatsan değişmeyecek kadar paslanmış birbirine kaynamış mı? Ona dokunmamız onu ne kadar çalkalandıracak veya kabuğunu ne kadar inceltecek? Ya bizim amacımız ne? Kabuğu inceltmek mi, yoksa çatlatmak, kırmak mı? Kabuğu inceltmenin bu dünyadaki önemli misyonlardan biri olduğunun bilinci mi? Yoksa, onun kabuğunu borbardımana tutarken kendi kabuğumuzu taşlaştırmak mı?''

Yazının tamamı;
http://www.derkenar.com/yazar/seyitbalkuv01/#yorum104249

'Kürt deyince Başbakan'ın tüyleri diken diken oluyor' / Yaşar Kemal-3

2009-07-27T00:47:00.000-07:00

İktidar, muhalefet bütün siyasi partiler DTP’yi, PKK’ya terörist demesi için sıkıştırıyor. DTP’nin böyle bir tavır alması mümkün mü?

İnsana böyle soru sorulmaz. Sorulsa da karşılık verilmez. Belki de onlar PKKya gerilla diyorlar. Ben de onlara gerilla diyorum. Bu suç olamaz. Ha gerilla ha terörist demek bir suç mu, ben bunun suç olduğunu bilmiyordum. Ben artık PKKya gerilla demeyeceğim, terörist de demeyeceğim. Durup dururken niye hapse gireyim. Bir zamanlar Kürt de denmiyordu. Şimdi herkes söylüyor. Dünya başımıza yıkılmadı. Bir gün gelecek herkes gerilla dese dünya başımıza yıkılmayacak. Bizim başbakanımız da çok çok yaman. Kürt deyince tüyleri diken diken oluyor. DTP Başkanı Ahmet Türk Başbakan’dan randevu istemiş. Bir gün beklemiş, beş gün beklemiş, on gün beklemiş. Doğrusu ne kadar beklediğini bilmiyorum. Sayınlar sayını Başbakandan ses seda yok. Ahmet Türk de Başbakan’la konuşmaktan vaz geçmiş. Başbakan da soyadı Türk olan Ahmet’ten kurtulduğundan dolayı çok sevinmiştir. Ben böyle bir macera üstüne konuşmayacağım. Bilmediğim, anlamadığım işleri konuşmak bana iyi gelmez. Benden Meclis’teki yirmi tanecik DTP milletvekilini soruyorlar, bunların sonu ne olacak. Ne bileyim ben. Bunların hepsini daha Meclis’te dövmediler, mahkemeye vermediler. Bu yirmiciğin işleri güçleri barış sağlamak için canlarını vermekmiş. Bir de dağdakileri evlerine getirmek için çabalamakmış. Acaba başlarına bir şeyler gelir mi, belli değil. Eğer başlarına bir şeyler gelmesini istemiyorlarsa bir daha Başbakan’dan randevu istemesinler. Kusura bakma arkadaş, benim Meclis kültürüm bu kadar.

Yazının tamamı;
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=946858&Date=27.07.2009&CategoryID=77

Yasaklar Türk kültürünü de cılızlaştırdı / Yaşar Kemal -2

2009-07-26T02:24:00.000-07:00

''...Türkiye demokrat bir ülke midir, bir diktatörlükle mi yönetiliyor? İşin içinden ülkeyi yönetenler bile çıkamıyorlar. Ne olduğu belirsiz bir yönetim. Her şey karmakarışık. Ve Kürtler dilleri ve kültürleri için direniyorlar. Yönetim, ille de siz bağımsızlık istiyorsunuz diyor. Sizin kültürünüze ve dilinize özgürlük verirsek, siz bağımsızlık da istersiniz, diyor. Ve yıllardır inanılmaz kirlilikte, kötülükte, anlamsız bir savaş sürüp gidiyor. Bu savaş yüzünden Türkiye büyük yara aldı. Türkiye’deki demokrasi sandığımız yönetim de büyük yara aldı. Ne yapacağını, nereye gideceğini bilmiyor. Ortada kalmış bocalıyor. Demokrasi bir bütündür. Demokrasi bütün insanlık için olmalıdır. Ve bütün gerçek demokratlar, nerede olurlarsa olsunlar, demokrasiye geçmek isteyen, demokrasi için savaşım veren insanlara ellerinden gelen her yardımı yapmalıdırlar. Bir de benim, köklü değişeceğine inanmadığım bir inancım vardır, insanoğlu her zaman iyimserdir. İnsanların içindeki yaşama sevinci ölümsüzdür. Ve bu görkemli kültür toprağının üstünde oturan ülkemin insanlarının böyle kalamayacaklarına, bu verimli kültürler toprağını yeniden yeşerteceklerine, gerçek bir demokrasiye ergeç kavuşacağımıza, ve dünyada demokrasi savaşımı veren ülkelerin demokrat halklarına yardım edeceğimize inanıyorum. ''

''... Türkiye yöneticileri Kürtlere böyle düşmancasına bakmasalar bu savaş gene ilk yıllarında ortadan kalkardı. Çünkü Türk halkıyla Kürt halkı 1000 yıldır kardeş kardeşe yaşamışlardır. Savaş başladıktan sonra, savaşçılardan daha çok halka yüklendiler. Tarihe kara sayfalar eklediler. Sanki Kürtler 1000 yıllık kardeşleri değil de 1000 yıllık düşmanları, sanki kurtuluş savaşını birlikte yapmadılar. Anadiller Türkiye’yi nasıl bölecek, Lazlar mı, Çerkesler mi, Asuriler mi, Adana’da Mersin’de, Hatay’da, Urfa’da, Siirt’te olan Araplar mı, 1000 yıldır Türklerle birlik olan Kürtler mi? Bunu söyleyenler Türkiye’ye dost mu? Ben kendimi bildim bileli hiç kimseye vatan haini demedim, bir insan neden vatanına hayınlık yapar, bunu anlayamadım. Bu Türkiye bölünecek diyenler niçin söylüyorlar bu yalanları? İnsanlar bunların yalanlarına nasıl inanıyorlar, bunu hiç anlayamıyorum. Kötü kötü bir şeyler de düşünüyorum. Şeytan kulağına kurşun yoksa bunlar iç savaş için mi bu bölünmeyi icat ettiler. Onlar avuçlarını yalasınlar. 1000 yıldır belalardan belaları yaşamışlar, belalara karşın kardeşlikten ayrılmamışlar. Bundan sonra da bölünme gibi bir maceraya onları hiçbir güç birbirinden ayıramayacaktır.Yeter yeter yeter filinta gibi genç çocuklarımız gidiyor.

Kürtlerin istedikleri nedir, bunun çokça sorulduğu yok. Oysa meselenin can damarı burada, yaklaşanlar az. Kimse 80 yıldır bu konunun üstünde gereğince durmamış. Varsa da yoksa da bölünme. Kürtler bölünme istemiyorlar. Bölünme istemedikleri istediklerinden belli. Kürtlerin ne istediklerini herkes biliyor. Biliyorlar ya, sözüm ona, istediklerini verirsek bizden bölünmeyi de isteyecekler. Bunun yalan olduğunu biliyorlar. Bu yalanlar uğruna bunca yıllık bir savaş, bunun uğruna gencecik yavruların ölümleri. Bunun sebebini kim anlatabilir ülkemize, şehit analarına babalarına, kardeşlerine, akrabalarına, kim, kim anlatabilir. ''

''Ya korucular. Bu çağın devlete benzer bir devletinin bir gözdesi olur mu, bu ayıbın altından kalkılır mı? Bu devlet bu onurlu halkın da devleti. Bir devletin korucuları olamaz. Çocukları, delikanlıları, kadınları, yaşlıları öldürenler ‘Onları PKK öldürdü diyecektik’ diyorlar. Onların bir kısmı da korucuydu. Kim olursan ol bunun altından kalkabilir misin? Bu korkunç işe hepimiz sustuk. Bizi kim susturdu? ''

''...Bundan sonrasını savaşlara tapan vatanseverlere soralım, savaşa tapanlar her şeyi herkesten iyi bilirler, kendi çıkarları kadar. Her şeye karşın kendi çıkarları kadar. Önce Kürtler Lozan’da ‘biz azınlık değiliz’ diye bağırmışlar, 80 yıldan bu yana da bağırıyorlar, biz azınlık değiliz. Ama bu bağırmayı yöneticiler duymamışlar. Daha duymuyorlar. Oysa dünya değişti, birçok ülkede azınlıklar bile bütün insancıl haklara ulaştılar.Kürtler bugünlerde de daha bağırıyorlar. Biz azınlık değiliz. Ne olursak olalım bu vatan böldürülmez. Ne pahasına olursa olsun böldürmeyiz.Duymayan bunu da duymuyor, duymayacak. Ben size iyimserim, iyimserliğin yazarıyım diye hep söylemiştim. İnsanoğlu umutsuzluktan umut yaratır diyen de benim. Ülkemin insanlarına da güveniyorum. Dünyayla birlikte onlar da değişecek.''

Yazının tamamı;

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=946734&Date=26.07.2009&CategoryID=78

Ne zaman köfte- ekmek yersem Sartre gelir aklıma / Fırat Budacı

2009-07-25T14:55:00.000-07:00

Yaşarken planlamadığımız, yaptıklarımızın sonucunu düşünerek önlem almadığımız, hayatın neşesi nereden geliyorsa yüzümüzü o yana çevirdiğimiz ve kimsenin saate ya da takvime bakmadığı yıllardı. Diyelim evden kilometrelerce uzağız, çok sarhoşuz, eve dönecek bir vasıta bulamadık bizi kaygıya değil neşeye sevk ederdi. yorulmazdık. hayatın en derin, en karmaşık konularını konuştuğumuzu düşünür, kendi varoluş problemlerimizi dünyanın dertleri sanırdık. hem neşeliydik hem kederli; hem sevecendik hem kızgın; hem kurnazdık hem de saf. hepsine zamanımız vardı, meşgul olmayı bilmiyorduk. ne kadar uç iki duygu varsa kabulümüzdü. tezer özlü, yusuf atılgan, oğuz atay, arkadaş z. özger... işte hayatı kim silkelemeye çalışmışsa onu bulup baş tacı ediyorduk. çok da aramıyorduk onları, bir paket halinde bir önceki yaş grubu kucağımıza bırakıyordu. onların anlatmak istediklerini derhal bir kafa karışıklığına çevirip hayatımıza zorla sokuyorduk. ironi falan önemli değildi, dümdüz almayı seviyorduk. özdeşleşmeye bayılıyorduk. kafa karışıklığını çok seviyorduk. karışıklığın hayatımızı diri tutacağını, bizi sürüden ayıracağını düşünüyorduk. bizim gibileri kokusundan tanıyorduk. samimiyetimiz sonsuzdu. hiç çalışmayacakmış gibi, hiç bankaya gitmeyecekmiş gibi yaşıyorduk. görüyorduk, böyle yaşayan insanlar vardı. yaşı bizden büyük bir takım insanlar ara sıra belirip bu hayatın devamı varmış gibi davranıyorlardı. bizlere en bohem, en diri, en şenlikli taraflarını sunuyorlardı. özeniyorduk. “tamam” diyorduk, “işte bu” diyorduk. onları çok seviyorduk. ama kimdi onlar ve şimdi neredeler? ***** otostop çekmek iyidir, hem beleştir hem de durup dururken garip ve eğlenceli anılara sahip olabilir insan. özgür bir ruhu ima ettiğini de reklamlar sayesinde yıllar içinde öğrendik. (reklam otostoplarının mevsimi yazdır. hiç koku yaymayan ter, pürüzsüz bir teni öne çıkaran damlalar halinde vücuttan süzülür.) o gün benim otostopum reklamlara hiç benzemiyordu. terlemem, serin içeceklerin kafaya dikildiği cool bir enstantaneyi çağrıştırmıyordu. duran eski model bir arabanın kapısını açtığımda koltuktaki sartre kitabını görünce içimden “vavvv!” demem dışında yaşadıklarım bu ülkeye aitti. boşluksuz bir “merhaba” dedi sürücü koltuğundaki. sesinin kokusundan entelektüel bir vasıtaya bindiğimi anlamıştım. sartre’ı arka koltuğa oturttum. arka koltuk deyip geçmeyin, orada adını hiç duymadığım bir takım yazarlar alt alta, üst üste kitap olmuş oturuyorlardı. bilginin çağıldadığı ortamlarda “ben de varım” demek isteyen insanın hâli gerçekten içler acısıdır. âniden kurulan çok çiğ cümleler adamı rezil edebilir. işte ben de kitap okuyan biri olduğumu belli etmek için olgunlaşmamış cümleler kurdum, eksik bilginin beline beline vurdum. sağ olsun, tok sesiyle beni entelektüel dünyasına buyur etti. sıradan bir otostop, bir kültür yolculuğuna dönüşmüştü. izmir’e vardığımızda beni bira içmeye davet etti. eko pub’da saatlerce oturduk. konuştukça bilgisine, ağzından dökülen şık kelimelerle hayatı sarmalayan görgüsüne hayran oluyordum. anlattıklarını arkadaşlarıma anlatmak için aklımda tutmaya çalışıyordum. o büyük bir adamdı; dünü devrimcisi, bugünün varoluşçu ressamıydı. ve elbet hesabı benim ödemem hiç ama hiç önemli değildi. çok hesap ödedim (sık sık buluşuyorduk.) ara sıra, bozuk para seviyesinde eksik kalan hesabı, “bi dakka!” dedikten sonra, bir elini geniş kadife pantolonunun cebine daldırarak, diğer eliyle de benim kolumu tutarak büyük bir ciddiyetle tamamlıyordu. hafif kıllanmaya başlamıştım ama anlattıklarının büyüsü ve benim bu büyüyü arkadaşlarıma taşımamın verdiği heyecan her seferinde galip geliyordu. buluşmalarımızda elimden geldiğince yaşımın ilerisinde rol kesmeme rağmen yine de yetişemiyordum ona. arada kalan mesafe onun ukalalık alanıydı. o yıllarda ben, o mesafeyi görmüş geçirmişlik sanıyordum. hep hayatı üfürmem gerekirmiş gibi tetikteydim. iri laflarım içi boş kocaman kayalar gibiydi. isteyen, bu ağır görünüşlü kayaları kolayca kaldırıp altına bakabilirdi. bu kof lafları arkadaşlarıma da taşıyordum. kendi arkadaşlarımı küçümsemeye başlamıştım. bir gün işyerini ziyarete gittim. köfte ekmek yiyordu. sanırım beni beklemiyordu. bir pazarlama şirketinde çalışıyor olmasını, hayatın lanet olası paraya yenildiği bir mecburiyet olarak açıkladıktan sonra sustuk. engin hayat bilgisinin bu boktan büroya tıkıştırılmış olmasına şahit olmamdan hoşlanmamış gibiydi. bir ara telefon geldi. konuşma ilerledikçe, benimle konuşurken kullandığı kadife ses tonu giderek parazitlenmeye başladı. konu sanırım bir malın bozuk çıkmasıyla ilgiliydi. telefonu karşıdakinin suratına kapadı. çok sinirliydi. bana tekrar kadife tona kaydırdığı sesiyle “görüyorsun işte!” dedi. ekmeğinden bir ısırık aldı. telefon yeniden çaldı. arayan biraz önce varoluşçu ressamı sıradan hayata çekmeye çalışan o densiz müşteriydi. bu nasıl bir adamdı ki, kadife sesli bir entelektüeli, böyle cırtlak cırtlak bağıran bir pazarlamacıya çeviriyordu. sesi gittikçe çatallaşıyordu, hiç tanımadığım bambaşka bir insana dönüşmüştü ve “satılan mal geri alınmaaazz!” lafı galiba marks’ın kapital’inde falan geçmiyordu. şaşkınlıkla izliyordum. sartre bey, tartışmanın en hararetli yerinde, “bırak kardeşim!” diye bağırdığında ağzından bir takım parçalar koptu. nohut büyüklüğünde köftelerin yanında uçan çiğnenmiş ekmekleri gözümle gördüm. zaten gördükten kısa bir süre sonra gözlüğüme yapıştılar. iyice gördüm. sartre, ağzından köfte ve ekmek püskürtmüştü. şaşkındım. telefonu kapadı. biraz sustu. sonra midesine kadar düşen kadife parçalarını toplayıp, “gel bira içelim kafamız açılır” dedi. kafam biraz açılmıştı zaten, tam olarak açılmasınaysa ramak kalmıştı. bira içtik, yine eskisi gibi tumturaklı cümleler kurdu. cümleler hep birbirine benziyordu. sıkılmaya başlamıştım, hep aynı ikiliyi yaşıyordu: tumturaklı cümleler ve hesap! laflarının bedelini ödemek ağır gelmeye başlamıştı. gecenin sonunda hesap geldiğinde “abi bugün bende para yok” dedim. “nası yok?” dedi. “napıcaz?” dedi sonra. “bilmiyorum” dedim. ilk defa bu kadar gerçek bir diyalog geçiyordu aramızda. gözlerini kıstı, sonra üçüncü sınıf bir oyuncu gibi aniden “bi dakka!” dedi. çantasını açıp kurcaladı. “tabi ya, apartman aidatı…” dedi. midem bulanıyordu. parayı bana gösterdi, sırıtıyordu. daha önce hiç görmediğim gibi sırıtıyordu. aynı anda hem kadife hem de yavşak olabilen bir ses tonuyla, “hadi yine iyisin” dedi. ilk tanıştığımız gün arabasına binerken çılgın bir genç gibi “vavvv!” demiştim, şimdiyse bir yaşlı gibi “tüüü!” diyordum. hayatı silkeleyen adam kafasını titrete titrete “hadi yine iyisin” diyordu. bir anda nasıl da yuvarlanmıştık sartre’ın varoluşçuluğundan o zamanların hızlı popçusu tayfun’un kucağına. nasıl da 1 ay boyunca tüm varoluşumu yiyip bitirmişti bay sartre.

Fırat Budacı (Adamım yaaa:))

Seksen yıldır 'Bu adamlar niçin dağlardadırlar' diye düşünmedik / Yaşar Kemal

2009-07-25T01:28:00.000-07:00

''... Üstelik büyük lider Mustafa Kemal Atatürk yolu göstermişken, yöneticiler yolu görmemişlerdir. Türkiye’yi bu duruma getirenler daha çok çabalıyorlar. Bunlar kimlerdir, bir ulusu kimler bu duruma getirdi? Kimse bunların kim olduğunu bilmiyor. Her şeye karşın Türkiye demokrasiye ulaşacaktır. Cumhurbaşkanı, Türkiye’nin savaş istemeyen insanlarına güç verdi. Bu güç gittikçe büyüyor. Gittikçe de iyi niyetli çoğunluk gerçeği görüyor.
Türkler de Kürtler de ayrılmayı hiçbir zaman istememişlerdir. Onları birbirinden hiçbir güç de ayıramayacaktır. Bunu iyice anlayan muzular utandıklarından kaçacak yer arayacaklardır. Sanıldığı kadar zor değildir. Kürt halkı gibi bir halk dağdakileri kolaylıkla indirir. Yediden yetmişe kadar kimse kardeşlerinin çocuklarının hiç bir koşulda ölmesini istemiyor. Kürt Halkı barış istiyor. Güçleri yeterse her şey, o savaş barışa döner. Ben Kürtleri biliyorum. Kürtçede bir deyiş vardır, Kürtler sözlerinden ölürler de vazgeçmezler. Bunu Kürtlerle ilgisi olan kime sorarsan sor, budur...''

Söyleşinin tamamı;
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=946624&Date=25.07.2009&CategoryID=77

Özgür Üniversite/ Fikret Başkaya'dan...

2009-06-29T23:20:00.000-07:00

FİKRET BAŞKAYA'NIN GÜNLÜĞÜ

Sınav sanayii veya eğitimin sefaleti

ÖSS, KPSS, KPDS, TUS, ALES, TCS, AÖS, SBS, STS, JANU, YÇS, DGS, PMYO, TND, ÜDS, YÖS, ALS, AOS, SBS, YÖS... merkezî olarak yapılan sınavlardan bazıları. Sadece ÖSYM’nin 2009 yılı takviminde 34 sınav var. Görünen o ki, Türkiye’de en hızlı gelişen sektörlerden biri ‘sınav sanayii’... Fakat gözden kaçan çelişik bir durum var: sınav sanayi sektörü hızla gelişirken eğitim sistemi çöküyor. Eğitimin tüm aşamaları hızla özelleştirilip bir kâr metaı haline getirilirken. eğitim hem bir ‘hak’ olmaktan çıkıyor hem de eğitim sistemi varlık nedenine ve misyonuna giderek daha çok yabancılaşıyor. Şimdilerde Türkiye’de ‘ikili sistem’ geçerli ve özel [paralı] eğitim hızla devlet eğitiminin yerini alıyor. Devlet okulları özel eğitim kurumlarına ham madde veya ara-malı sağlar duruma geliyor... Öyleyse buraya nereden ve nasıl gelindi? Bu sorunun cevabı eğitim sisteminin geçirdiği evrimde bulunabilir. Başlarda eğitim başlıca iki işlev görüyordu: devlet aygıtının ihtiyacı olan yönetici-bürokratik eliti yetiştirmek ve rejimin egemen [resmi] ideolojisini üretip, yaymak... Zamanla, kapitalist gelişmeye paralel olarak, bu iki işleve, sermayenin ihtiyacı olan ‘yetişkin’ işgücünü yetiştirmek de eklendi. Şimdilerde dördüncü bir işlev söz konusu: eğitimin bizzat bir kâr alanı, sermayenin değerlenme alanı, herhangi bir mal gibi alınır-satılır bir meta hale gelmesi... Şimdilik başta öğretmenler olmak üzere insanlar bu durumun vehâmetinin farkında değil. Bu süreç bu istikâmette yol almaya devam ederse, eğitim artık bir ‘kamu hizmeti’ olmaktan çıkacak ve ancak parası olanın satın aldığı bir meta haline gelecek. Bu eğitim-öğretim faaliyetinin kapitalist işletmelerin etkinlik alanı haline gelmesi demektir ki, daha şimdiden bu yolda önemli bir eşik aşılmış durumda. Özel dersaneler, özel okullar, özel üniversiteler, özel dersler hızla çoğalıyor ve devlet okullarını ‘önemsizleştiriyor’, ‘değersizleştiriyor’. Orta dereceli devlet okullarıyla özel dersaneler arasında bir işbölümü oluşmuş durumda: Devlet okulu özel dersaneler için bir pazar oluşturuyor ve diploma veriyor. Özel dersaneler ve özel dersler de öğrencileri sınava hazırlıyor. Amaç sınav olunca devlet okulunun verdiği diploma değersizleşiyor ve devlet okullarının varlık nedeni ortadan kalkıyor. Bunun eğitici kesim olan öğretmenlerde de bir yabancılaşma ve ‘değersizlik’ duygusu yaratması kaçınılmaz. Artık araçla amaç ters-yüz olmuş, yer değiştirmiş demektir. Fakat bu sefil durumda öğretmenlerin dahli büyük ve yangına körükle gitmek gibi bir aymazlık içindeler. Kendi varlık nedenlerini tehdit eden kepazeliğe karşı çıkmak, bir kamu hizmet alanı olması gereken eğitim kurumlarını korumak ve savunmak yerine özel dersanelere koşuyorlar... Bindikleri dalı kestiklerinden haberleri yok mu?.. Kendi etiğine sahip çıkmayan, varlık nedenine ve misyonuna yabancılaşmış bir eğitimci, bir öğretmen, bir öğretim üyesi olabilir mi? Devlet okulunda öğretmediğini ikiyüz metre mesafedeki özel dersanede öğretiyor... Kent merkezlerindeki binaların bir kaç katı özel dersane ve okuldan çok dersane var... Fakat devlet okulları da gizli bir özelleşme sürecine sokulmuş durumda... Hafta sonları ‘etüt’ adı altında özel dersler veriliyor. Bir öğretmen düşünün ki, kendi görev yaptığı okulda öğretmiyor da özel dersanede öğretiyor, haftanın beş gününde öğretmiyor da hafta sonu ‘etütlerinde’ öğretiyor, okulda değil de kendi evinde öğretiyor zira giderek özel dersler özel dersanelerle yarışır duruma geliyor... Özellikle büyük kentlerin orta sınıflarının oturduğu semtlerde öğretmen evleri birer “özel dersane” olma yolunda... Bu duruma kendini kaptırmış bir öğretmen artık her türlü meslekî etik kaygıdan da uzaklaşmış demektir ki, bu kendi varlık nedenini inkâr ettiği anlamına gelir... Zira, onun ‘özel çıkarı’ artık öğrencinin öğrenmesinde değil, öğrenmemesindedir, başarılı olmasında değil başarısız olmasındadır... Başarısız öğrenci sayısı ne kadar çoksa, öğretmenin kazancı da o oranda yüksek olacağı için... Durumun vehâmeti derken söylemek istediğim bu... Öğrencisinin başarısızlığından çıkar sağlayan bir eğitimci ve böyle bir eğitim sistemi ne anlama geliyor?

Devlet üniversitelerinde eğitimin paralı hale getiren sadece giderek artan harçlar değil. Yaz okulu, ikinci eğitim, eğitimin normal mesai saatleri dışına alınması, vb. gizli özelleştirme yollarından bazıları. Öğrenci başarısızsa yaz okuluna devam etmek zorunda ve yaz okuluna devam eden öğrenci sayısı ne kadar çoksa öğretim üyesinin ‘kazancı’ da o oranda yüksek olacak demektir. Zira öğrencilerin ödediği ders ücretinin %70’i ders veren hocaya kalıyor... Nasıl orta eğitimde öğretmen hafta içinde öğretmediğini hafta sonunda ‘öğretiyorsa’, üniversitelerde de öğretim üyeleri kışın öğretmediğini yazın ‘öğretiyor’... Öğretmenler pedagojik bir eğitimden geçerek öğretmen olduklarına göre çocukların yedi gün okula gitmesini nasıl açıklayıp-içlerine sindiriyorlar dersiniz?.. Orta öğretimde öğrenci çoğunluğu en azından hafta sonunu özel dersanelerde, özel derslerde ve ‘etütlerde’ geçirdiğine göre... Fakat sorun sadece öğretmenleri ve bir bütün olarak eğitim kadrolarını angaje etmiyor. Eğitimin özelleştirilmesi, sermaye sınıfı için büyük kârlar vadediyor ve kamu okullarında verilen eğitimin kalitesini düşürüp, devlet okullarını ‘değersizleştirmek’ üzere ‘bilinçli’ bir politika izleniyor. Özel sermaye devlet tarafından oluşturulmuş alt-yapıyı kullanarak büyük kârlar sağlamayı amaçlıyor. Özel okul, özel dersane ve özel üniversite patronları yetiştirilmesi için hiçbir harcama yapmadıkları, emekçi sınıfın ödediği vergilerle yetiştirilen öğretmenleri ve öğretim üyelerini kullanıyor. Emekçi halkın ödediği vergilerle yetişmiş öğretmen ve öğretim üyelerini varlıklı sınıfın ve orta sınıfın çocuklarının eğitimi için seferber ediyorlar. Yegane amacı kâr etmek olan özel okullarda, özel üniversitelerde verilen eğitimin daha ‘kaliteli’ olduğuna dair de bir tevatür üretilmiş durumda. Elbette özel okul ve üniversiteler arasında görece daha iyi eğitim verenleri vardır ama istisnayı kural saymak gerekmiyor. Özel okulda ders veren öğretmenler ithal olmadığına ve özel okulun amacı da kâr etmek olduğuna göre, bu okulların daha kaliteli eğitim verdiği iddiası tartışmalıdır. Özel okulda çocuk okutmak orta sınıf insanları için bir prestij, ‘aidiyet’ ve statü sorunudur ve tüketim modelini angaje eder. Bu kesimler için çocuklarının gerçekten daha iyi eğitim alıp, almamasından çok bu vesileyle ortalama insandan ayrı bir ‘statüye’ sahip olma duygusu önemlidir... Evine 200 metre mesafede ‘iyi’ bir devlet okulu olsa bile çocuğunu mutlaka özel okula gönderecektir... Statünün bir gereği olarak... Özel okul ve özel üniversite eni-sonu kapitalist bir işletmedir tüm kapitalist işletmelerin tâbi olduğu kurallara tâbidir ve sermayenin mantığına boyun eğmek zorundadır... Fakat eğitim, sağlık ve diğer kamu hizmeti niteliği taşıyan- taşıması gereken- hizmetlerin özelleştirilip, bir kâr aracına dönüştürülmesinin başka saçmalıkları da var. İnsanlar yediği ekmekten, içtiği sudan tutun da akla gelen herşey için vergi veriyor, gelir vergisi ödüyor, bu vergiler niçin ödeniyor? Başta eğitim ve sağlık olmak üzere kamu hizmetleri için değil mi? Eğer bütün bu hizmetler özelleştiriliyorsa vergi vermek, üstelik bu kadar çok vergi vermek neye? Ödenen verginin bir karşılığı olması gerekmiyor mu?

Özel dersaneler ve sınavlar neyin hizmetinde?
Sınav bilgiyi, öğretimin ‘etkinliğini’ ölçmenin bir aracı sayılıyor. Aslında sınav, yapılan işten emin olmamanın itirafıdır. Eğer yapılan şeyden şüphe duyulmasaydı sınav diye birşeye de gerek olmazdı. Fakat bilinenin ve sanılanın aksine sınav sadece bilgi ölçmek amacıyla yapılmaz. Sınavın önemli bir işlevi de disiplin ve ehlileştermektir. Bilindiği gibi sınav, normal eğitim anlarından farklı bir ‘ortamda’ gerçekleşir, sınav ortamı bir gerilim ve korku ortamıdır. Sınavın bir diğer işlevi de ayıklamadır. İşte bizdeki özel dersane çılgınlığının asıl işlevi de ayıklamadır. Orta öğretim aşamasında öğrencilerin yönü üniversiteye çevriliyor ama üniversitede liseyi bitiren öğrencilerin yaklaşık %20’ine yer var. Üstelik %20’nin tamamının da istediği üniversite, fakülte ve bölüme girmesi mümkün değil. Dolasıyla üniversite’de okumak üzere lise diploması alan öğrenci iki engelle karşı karşıya: üniversiteye girememe ve istediği bölüme girememe. Bu durumda istediği bölüme giremeyenler de dikkate alınırsa, üniversitenin kapısından sadece %10 civarında öğrencinin geçebildiğini söylemek mümkündür. Böyle bir saçmalık olur mu? Böyle bir eğitim sistemi olur mu? Bizde var... Her yüz öğrenciden doksanının önünü kesen, öğrenci nüfusunun yaklaşık %90’nını başarısızlaştırmayı-değersizleştirmeyi başaran bir eğitim sisteminde özel dersane çılgınlığı neden şaşırtıcı olsun!.. Özel dersaneler aslında akla zarar kurumlar ama bizde bu saçmalık tartışma konusu bile yapılmıyor. Bunların eğitimin kalitesini artırdığı sanılıyor. Tam tersine eğitimi daha da değersizleştiriyorlar. Özel dersaneler üniversiteye giren öğrenci sayısını artırmadığına göre...O halde özel dersaneye karşı olmak için iki neden var: Birincisi, bu kurumlar eğitimi özelleştirerek onu bir kamu hizmeti olmaktan çıkarıyor; ikincisi, üniversiteye giden öğrenci sayısını artırmadığı gibi bir dizi olumsuzluk da ortaya çıkarıyor. Öğrenme-bilgilenme eylemi bütünüyle sınava kilitleniyor ve öğrenci test çözmek üzere ezberliyor. Bu durum pedagojik esaslar ve insan sağlığı bakımından zararlı. Öğrenciye okuma, düşünme, çevreyle bağ kurma, sosyalleşme imkânı vermiyor. Eğer özel dersaneler olamsaydı da az-çok aynı öğrenciler üniversiteye girmeyi başaracaktı... Özel dersanelerin bir başka olumsuzluğu da özel dersaneye verecek parası olmayan ailelerin çocukları aleyhine olmak üzere, zaten mevcut olan eşitsizliği daha da derinleştirmesidir... Dersaneye giden gitmeyene göre, hem dersanaye gidip hem de özel ders alacak durumda olan sadece dersaneye gidene göre avantajlı duruma geliyor... Ama sonuç itibariyle başarı test çözme başarısı ve ezbere dayanıyor... Velhasıl özel dersane ve ÖSS sisteminin yegane işlevi ayıklama ama ayıklama koskoca bir toplumu hasta etme pahasına mümkü oluyor, bu saçmalık normal bir durum olarak algılanıyor ve gerektiği gibi tartışma konusu yapılmıyor. Birilerine para kazandırdığı için... Geçerli sistemde artık diploma da değersizleşmiş durumda. Mesela öğretmen olmak üzere dört yıl eğitim gören bir öğrenci, dört yılın sonunda diploma alıyor ama aldığı diploma öğretmenlik yapması için yeterli sayılmıyor, KPSS denilen bir sınava girmesi gerekiyor. Eğer öğretmenlik için ehil değilse niye diploma veriliyor? Kimbilir belki de ‘sınav sanayiinin’ ara-malı olsun diyedir. Velhasıl özel dersaneler eğitim sisteminin iflasının resmi... Türkiye’de geçerli eğitim-öğretim sisteminde asıl söz olan, öğretimden çok eğitimdir. Amaç öğrenciye bağnaz resmi ideolojiyi enjekte etmek, düşünme ve soru sorma yeteneğini dumura uğratmak, ehlileştirmek, velhasıl egemenlik sistemiyle uyumlandırmaktır. İlköğretimin dördüncü sınıfından başlayarak üniversite sonuna kadar yaklaşık onüç yıl yabancı dil dersi okutuluyor ama öğrenci 13 yılın sonunda yabancı dili bilmiyor... Acaba dünya’da bunun bir örneği var mıdır? Tam onüç yıl okuyor ve öğrenmiyor... Demek ki, öğretmemek için 13 yıllık çaba gerekiyor... Eğer 13 yılda bir tek yabancı dili öğretmiyorsa bu zaman zarfında başka derslerde gerçekten birşey öğrendiğni söylemek inandırıcı mıdır? Eğitim sisteminin düşünmeyi öğretmediği, gençlerin düşünme yeteneğine zarar verdiğini söylemek bir abartma değildir. Bizde eğitim kurumları da zaten yarı-askerî kurumlardır...

Eğitim bir haktır
Eğitim bir haktır, insan potansiyelinin gerçekleşmesinin ve toplumun demokratikleşmenin hizmetinde olmalıdır. Dolayısıyla eğitimin bir hak oluşuyla, tanımı, içeriği ve amaçları arasında ayrılmaz bir bağ ve belirleyicilik ilişkisi vardır, olması gerekir. Bu da öncelikle eğitimin maliyetinin devlet bütçesinden karşılanmasını varsayar. Eğitim elbette ülkenin üretici potansiyelini artırma, başka türlü ifade etmek istersek, emek verimliliğini artırma işlevi de görecektir ama bu yeterli değildir. Eğitim aynı zamanda insan potansiyelinin gerçekleştirmenin, gerçek anlamda ‘yurttaş’ yetiştirmenin de hizmetinde olmalıdır veya aynı anlama gelmek üzere bu iki amaç arasında uygun bir denge gereklidir. Eğitim alanında eşitliğin sağlanması, toplum sınıfları arasındaki eşitsizliğin giderilmesini varsayar. Aksi halde geniş toplum kesimlerinin eğitim sisteminin dışına atılması kaçınılmazdır. Bilindiği gibi ‘demokratik eğitim’ her sınıftan çocuğun eğitim kurumlarından eşit yararlanması demektir. Toplumsal ayrımın hızla derinleştiği, herşeyin paralılaştığı, metalaştığı, özelleştirme girdabına sokulduğu, soysuzlaştığı koşullarda, demokratik eğitim mümkün değildir. Şimdilerde ‘eğitim reformundan’ söz edildiğinde, eğitimin özelleştirilmesi hedefleniyor ve kendinden menkûl bir ‘insan sermayesinden [capital humain]” söz ediliyor. Bu anlayış, bilgiyi bireyin özel çıkarı için kullandığı bir ‘özel mal’ sayıyor ve bilgi üretiminin sosyal karakterini yok sayıyor. Bu, toplumu bireylerin toplamından ibaret sayan bireyci anlayışın bir tezahürüdür ve doğrudan meta yabancılaşmasıyla ilgilidir. Keynes [kendi döneminde] Gayri Sâfi Milli Hasılanın [GSMH] yüzde ellisinin [meta kategorisine dahil olmayan] ‘kollektif mallardan’ oluştuğunu söylemişti. Marx’ın sözünü ettiği “ General intellect” de bu vesileyle hatırlanmalıdır. Marx bununla bilgi ve teknoloji üretiminin ‘sosyal niteliğine’ gönderme yapıyordu. Şimdilerde kamuya ait olan ne varsa özel şahıslar tarafından özel amaçlar için yağmalanıyor ve bu kepazelik bir de ‘ilerleme’, ‘kalkınma’, ‘rasyonalizmin gereği’ olarak sunuluyor... Eğitim eleştirel bilinci geliştirdiğinde, insanların yaşadıkları topluma dair sorular sorabilecek ve çözümler önerebilecek yüksekliğe çıkarmayı amaçladığında gerçek bir anlam ve değer taşır. Eğitimin başlıca amacı gerçek anlamda ‘yurttaş’ yetiştirmek olmalıdır ve gerçek anlamda yurttaş eleştirel bilince sahip olandır... Oysa geçerli eğitim sistemi iki şeyin hizmetinde: Varlıklı sınıfların zenginliğini artırmak [sömürüyü derinleştirmek] ve egemenlik sisteminin [yönetici ayrıcalıklı elitin densin] yeniden üretimini sağlamak... Şimdilerde eğitim sistemi uygulayıcı, tüketici ve sayın seyirci üreten bir fabrikaya dönüşmüş durumda. Yarın yine ÖSS yapılacak. Bir ay kadar sonra sonuçlar açıklandığında televizyonlar ve gazeteler ‘en başarılı’ üç öğrencinin başarısının sırrı üzerine yazılar yayınlanacak canlı yayınlar, ‘uzmanlar’ da derin tahliller yapacak, özel üniversiteler birincileri kapmak için yarışaçak, bu vesileyle özel dersaneler şampiyon çıkarmakla öğünecek, lâkin geleceği kararan milyonlarca genç insanın ve ailelelerinin kaderi asla tartışma konusu yapılmayacak...

http://www.ozguruniversite.org/baskaya_oss.php

Kendim gibi/ Yaşar Kurt

2009-06-27T13:07:00.000-07:00

Başa al dinle, başa al dinle, yeniden dinle, yeniden dinle, dans et;

KENDİM GİBİ
Kendim gibi olamadım
uzak durdum hep kendimden
anılarım birer birer ah kırılıp döküldüler

Şimdi yoksun
sonra yoksun
orda yoksun
ah zaten yoksun
anılarım birer birer ah kırılıp döküldüler

Belki bir an belki bir gün
hatırlamak o günleri
şarkılarım birer birer ah kırılıp döküldüler

Şimdi yoksun
sonra yoksun
0rda yoksun
ah zaten yoksun
şarkılarım birer birer
ah kırılıp döküldüler
şarkılarım birer birer
ah kırılıp döküldüler

Telesiyej'den

2009-06-24T13:02:00.000-07:00

Entelektüelin yeni tarifi ya da nasıl entelektüel olunur! /Telesiyej-Taraf/17.06.2009

Korkmayın yaa... Hiç zor değil! Bakın yeminle... Ben Ayşe Arman’dan öğrendim (ki, o da Sertab Erener’den öğrenmiş) size de bir çırpıda anlatıcam, gayretliyseniz birkaç haftada entelektüel olursunuz gayri.

Şimdi... Önce, bir ‘benî Âdem’in ruhu içine Gru Krishnamurti’nin nefesini, Zen Budizmi’nin rüzgârını, Taoizm’in bakış ışınlarını, ilişkiler kitabı İlişki Üzerine’yi, Tanrılar Okulu öğretisini, pause’lu Bodrum’u, play’li İstanbul’u, forward’lı New York’u ve de rock’n roll bir sevgiliyi katarsanız, sonra da bir güzel mix ederseniz, sizden entelektüeli bulunmaz! (Bkz. Sertab Erener)

Ben Ayşe Arman’ın, Sertab Erener röportajının yalancısıyım.

Galiba ızbandut gibi estetik dehası bir ağabeyiniz olması da gerekiyor (estetikçi, ızbandut gibi ağabey, SE’nin orijinal ama pek yaratıcı olmayan ifadesidir), estetikle ilgili ne kadar derdiniz varsa, icabında gidip kapısını çalabileceğiniz, hatta sizin yolunuzu kesip ‘onu giyme bunu giy’ diyebilecek bir ızbandut kardeştir sözü edilen! (Sertab, ızbandut sözcüğü için hiç sözlüğe baktı mı merak ederim, hani despot filan mı demek istedi yoksa? Tabii bir de şu her aklına gelenin kolayca dillendiriverdiği, içi tamamen boşaltılmış estetik kavramı mevzuu var... Ama o da bir başka yazının konusu olsun artık bu konu darlığında.)

Yukarıdaki entelektüel aşurenin içinde, ‘tanrı var mı yok mu’ diye danışabileceğiniz bir kuantum profesörü dostunuz da varsa şayet, tadından yenmez; o zaman bir hayli entelektüel sayılırsınız Ayşe Arman’ca.

Kreşendo varoluşçuluk histerisi

Toplumca, estetik dermanı bulunmayan bir entelektüel rüküşlükle karşı karşıyayız. Sağolsun Secret’tan bu yana kreşendo bir yeni-varoluşçuluk histerisi yaşıyoruz.

Yeni entelektüalizmin genetik kokteylini besleyen kuantum ruhuna gelince... Paşa çayı misali sulandırılmış, hararet dozajı ince bir ayarla ılımlandırılmış ve post modern kalıplara uydurulmuş bir inancın, adeta yeni bir tanrının ruhudur; ve bu ruh, ideolojikleştirilmiş bir ruhtur tabiatıyla.

Sistem (kapitalizm), çiçek çocuklarından sonra işte böyle mini mini kuantum çocukları yarattı bize –röplerini okuyup okuyup eğlenelim diye-, sistemin, diyalektik düşünce yerine pozitif düşünceyi ikame etme harekâtından başka bir şey değildir bu. Ki, bu kavram operasyonu ve değişimi, arası gittikçe açılan fakirlik, açlık ile zenginliğin (BM’ye göre dünya nüfusunun yüzde ikisinin serveti, geri kalan nüfusun servetinin yüzde ellisinden fazla) globalist bir inanç kamuflajıydı aslında. Globalist kültürün konumlandırılması ve kabul ettirilmesi için, tanrının semadan dünyaya indirilip, neredeyse fizikî bir tanrıya dönüştürülmesi, herkesin de, düşünce gücüyle bu tanrıyı paylaşması gerekiyordu. Peki, bu tanrı, biz aşağıdakilere nasıl ulaşacaktı? Birbirini tetikleyerek hız kazanan, yayılan kuantum parçacıkları bu iş için idealdi; tanrı bu parçacıkların üzerinde sisteme uygun bir yolculuk yaparak pozitif düşünce mutluluğunu sağlamak için yakınlarımıza kadar çekildi ve konuşlandırıldı.

Ne var ki, son dünya ekonomik kriziyle birlikte bu yeni tanrı anlayışı da krizlendi ve pozitif düşüncenin tahtı sallanmaya başladı. Şimdi çiçek çocuklarının yerini alan kuantum çocuklarının da yerini alacak yeni çocuklara ihtiyacı var. Pek yakında sistem, bu yeni çocukları doğuracak yeni bir ideoloji üretecektir kuşkusuz.

Kestirme düşünce yolları

“Peki, bugün durum ne merkezde diyecek” olursanız...

Kokteyl mutlulukların ideolojik iflasıyla ilgili olarak, The Economist’in son sayısındaki Positive thinking’s negative results başlıklı yazıya bir göz atmanızda fayda var derim ben. Kuantum çocuklarının biraz morali bozulabilir ya...

Adeta bir dolgu maddesi gibi yerleştirilen bu yeni entelektüel sermayenin –aslında entelektüel sermayesizliğin- sonucu olan bu yeni entelektüalizm modeli –paranın serbest dolaşımının garantörü olabilecek-, duygunun serbest dolaşımı inşası sürecinde, nafile bir laboratuar deneyi ürünü olmaktan öteye geçemeyen bireycikler yaratmış oldu sonuçta.

Pozitif düşünce felsefesi(!)nin ömrü vefa etmedi; yeni mutluluk, iyi niyetle iyi bir eser veremeden negatif sonuçlar doğurdu.

Nasıl mı?

Bu sonucu görmek için, dünyanın ahvaline hızlı bir göz atmak yeter de artar bile.

Pozitif düşüncenin aslında negatif düşünce olduğu üzerine bir dizi araştırmanın kapısındayız bana göre!

Bence aslolan, her zaman söylediğim gibi edebiyat okumak, romanla şiirle, hikâyeyle, gerçek manada haşır neşir olmaktır arkadaşlar!

Kestirme düşünce yollarından entelektüel görünmeye çalışmak, risklidir zira; yiyen vardır, yemeyen vardır hem!

Biraz daha zahmetli bir yoldur ama... En sağlamı kendi kendinin mürşidi olmaktır derim ben.

Hem sonra tramvaylar kalktı; hâlâ bu sulandırılmış haliyle Budizm, Taoizm ya da kuantum profesörü yemekte filan mı kaldı yavu?

Beziyor bazen insan...

/Telesiyej

Led.../Since I ve been loving you

2009-06-24T02:20:00.000-07:00

Tükeneceğiz...

2009-06-23T09:14:00.000-07:00

Led...

2009-06-22T13:51:00.000-07:00

Led Zeppelin - Stairway To Heaven live
Yükleyen quististrepe. - See the latest featured music videos.

Bu şarkı bir meleğin bana söylediği bir şarkı gibi gelirdi...
Lan bu şarkıların türkçeye çevirisi hep mi böyle tuhaf olur? Aralardaki bazı anlamlı cümlelerle yetinmek durumunda kalıcaz artık, napalım...
.........
''
Bir kadın var tüm parıltıların altın olduğuna inanan
Ve bir merdiven satın alıyor cennete uzanan
Ve vardığı zaman oraya biliyor ki
Dükkanlar kapalı olsa bile
Tek bir kelime ile geldiği şeyi elde edebilir

Bir işaret var duvarda
Yine de emin olmak istiyor
Çünkü bilirsiniz bazen iki anlamı vardır kelimelerin
Orda,dere kenarındaki ağaçta
Bir kuş var şöyle diyor şarkısında
'bazen kuşkuyla dolar tüm düşüncelerimiz'

Ah.. meraklandırıyor beni

Öyle bir hisse kapılıyorum ki batıya baktığımda
Sanki ruhum haykırıyor uzaklaşmak için
Rüyalarımda duman halkaları görüyorum
Ağaçların arasından yükselen
Ve durup bunu seyredenlerin seslerini dinliyorum
Ah bu beni meraklandırıyor
Bu beni gerçekten meraklandırıyor

Eğer hepimiz katılırsak ezgiye
Gerçeğe götüreceği fısıldanıyor kavalcının
Ve yeni bir gün doğacak bekleyenler için
Orman kahkahalarla çınlayacak

Eğer bi patırtı varsa bahçenizde ,telaşlanmayın
Mayıs kraliçesinin bahar temizliğidir
Evet iki yol var gidebileceğiniz
Ama uzun vadede
Hala vakit var değiştirmek için yolunuzu

Kafanız zonklar durur,nerden bileceksiniz
Ezgiye katılmaya çağırıyor kavalcı
Sevgili bayan duyuyormusunuz esen yeli?
Ve biliyormuydunuz ki
Rüzgarların fısıltılarındadır aradığınız merdiven

Estiğimizde yoldan aşağı dogru
Gölgelerimiz ruhlarımızdan daha uzun
Bir kadın yürüyor hepimizin tanıdığı
Beyazlar içinde parlayan ve herkese göstermek isteyen
herşeyin nasıl altına dönüştüğünü
Ve dikkatli dinlerseniz eğer size de ulaşacaktır ezgi
Hepimiz bir ve birimiz hepimiz olduğunda
bir kaya gibi sağlam olup yuvarlanmadığımızda..

Ve kadın bir merdiven alıyor cennete uzanan ''

Kim faşist, kim solcu , kim liberal ?/ Radikal

2009-06-04T17:05:00.000-07:00

Metaforik yaklaşımlar
Bahadır Baruter (Karikatürist)

‘Külkedisi liberaldi’
1. Güç kullanan, güçle korkutan, güçlüden yana, güçlüyü seven herkes sağcıdır. Yani varsayımsal haliyle Tanrı bile sağcıdır. Dolayısıyla onun suretinden yaratıldığını sanan insanoğlu da yeryüzünün tek sağcı mahlukudur.

2. Hakça üreten, hakça paylaşan ama güzelim Pamuk Prenses’i paylaşamayıp saraya kaptıran Yedi Cüceler solcuydular.

3. Çocuk sevgisiyle pedofilinin farkı neyse, yurtseverlikle faşizmin de farkı odur. Faşist, yurdunu yurtsever kılığında iğfal eder.

4. Milliyetçiler, ırkseverliğin siyahıyla yurtseverliğin beyazı arasında, ancak tonu açıldıkça aydınlanabilen gri renkli insanlardır. Sırtlarında taşıdıkları kaypak kavramın altında sıklıkla sağa sola yalpalarlar.

5. Özgüvensiz toplumlar, demokrasinin ancak bedenine sahip olabilirler, ruhuna asla... Demokrasi, sözde demokratların makyajlarının altındaki samimiyetsizliği, bir çocuk gibi, bir hayvan gibi, bir kadın gibi sezer. Ve gördüğü riyakârlıktan süratle soğur. Hele bir de hukukun yansızlığına olan inancı, kıvancı, özsaygısı elinden alınarak özgüvensizleştirilmiş nesiller yetiştiren bir ülke için, demokratik bir gelecek tamamıyla ütopyadır. Böyle bir ülke tanıyorum.

6. Ezilen, sömürülen, baskı gören ama sonunda prense varmayı kafasına koyan Külkedisi liberaldi.

Devamı; http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=938485

Piiz

2009-05-27T12:59:00.000-07:00

Sayın Blog,
bu grubu çok sevdim. İsmi Pizz 'miş. Sadece 2 tane şarkısını bulabildim. Biri zaten diğer blogda duruyo. Bunu da buraya yerleştiriyorum. Fakat video görüntülerinde gözlerimi yumup kendi videomu ,kendim çekiyorum. Zira video görüntülerinde yazanlar ve gidip gelen görüntüler, fotoğraflarla uzaktan yakından bir hemfikirliğim, bi ruh ikizliğim, bi fikirbirliğim, bi hissedişliğim, bi duygulanışlığım, bi kederlenişliğim yok. Sadece Nazan Öncel'in çok sevdiğim bu şarkısını Piiz de çok güzel söylemiş, hepsi bu. Belirtme gereğini hissedişliğim oluştu.
........

Güz yaprakları düştü / Gazeller oldu / Bulut indi yeryüzüne / Sevdalı oldu / Bir avuntu biraz keder / Böyle bize neler oldu / Bu ayrılık bir de hasret Çekilmez oldu / Ay karanlık hep karanlık / Yüzü bize döner oldu / Bir ihtimal daha vardı felaket oldu/ Gitme gitme gitme kal bu şehirde/ Gitme gitme yazık olur bize aaahh/ Geceler kör dilsiz sanki / Konuşmaz oldu / Hüzünler koyduk üstüste / Ayrılık oldu / Bir avuntu biraz keder / Böyle bize neler oldu / Bu ayrılık bir de hasret / Çekilmez oldu / Ay karanlık hep karanlık / Yüzü bize döner oldu/ Bir ihtimal daha vardı / O da yalan oldu/ Gitme gitme gitme kal bu şehirde / Gitme yar gitme yazık olur bize / Yazık olur bize/ Yalan olduk bizde/ Yalan olduk bizde...

Giden Sevgili... ( Piiz-Gitme Kal Bu Şehirde )
Yükleyen BanditGoXeL - Explore more music videos.

' Oğuz Atay /Tutunamayanlar ' dan

2009-05-23T16:57:00.000-07:00

'' Mısra 433 ve sonrası:
Her kılında bir mızıka bulunan Deccal'ın

... Selim ne yapabilirdi? İnsanlar doğru yoldan ayrılmıştı ve ''mücazat ve mükafat '' ın gene ortaya çıkması gerekiyordu. İsa'nın ikinci gelişinin de geciktiğini görünce, birden ortaya çıktı ve insanlara şöyle buyurdu :

Ne yazık onlara ki çıkarlarına dokunulmadıkça doğru yola gitmezler ve Allah'ın kendilerine sunacağı nimetleri bilmezler.

Ne yazık onlara ki kalpleri temiz olmadığı için herkesi kötü sanırlar vegünahsıza ve günahkara bir fark gözetmeden kötülük ederler.

Ne yazık onlara ki duygulu çekingenliği korkaklık, samimiyetiyaltaklanma ve yardımı bir baskı sayarlar.

Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi zaaflarındanistifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar.
Onların , geleceği yaratan insanlar arasında yeri yoktur.
Unutulacaklardır.

Bir gün bütün değer yargıları değişecek ve yargılananlar yargıç, eziyet edenler de suçlu sandalyesine oturacaklardır ve onlar o kadar utanacaklar, o kadar utanacaklar ki utançlarının ve suçlarının ağırlığı yüzünden ayağa kalkamayacaklardır.O zaman , akıllı ya da akılsız bütün ezilenler, yani bizim caddedeki insanların çoğu... yargıç kürsüsünde bulunacağız.Mahkemede, suçlu sandalyesinde , bilerek ya da işledikleri suçları bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi düşünmediklerinden bilmeyerek, eziyet eden, hor gören, aşağılayan, ihmal eden, aldırmayan, unutan, kötüleyen, alay eden,ıstırabı paylaşamayan, insanlar arasına duvarlar çeken, küçümseyen, çaresiz bırakan, yalnız bırakan, terkeden,baskı yapan, istismar eden,ezen,cesaret kıran, iyilik etmeyen,değer vermeyen,kalbi temiz olmayan,doğruyu yanlış gösteren, yanlışı doğru gösteren, samimiyetsiz,insafsız, korkutan,yanına yaklaştırmayan, başkasının yaşama hakkına saygı duymayan ve kendinden memnun olabilmek için her davranışı meşru sayan onlar, yani bizim küçük kalabalığımızı hava sızdırmayan tabakalar halinde üst üste saran, nefes almamızı dahi engelleyen, yani mahallemizin bütün bileği kuvvetli ve içi boş küçük kabadayıları ve onların büyük ortakları, yani esasında sayıca üstün olanlar, yani her zavallıdan daima bir rütbe bir kademe bir sınıf yukarıda olanlar,yani şekilsiz hüviyetleriyle daima vuran ve kaçınabilenler,yani hem ezip hem de ezdiklerini kabul etmeyenler, yani bir mertebe aşağıdayken ezilen ve bir derece terfi edince ezenler, yani çırağını, birşeyler öğretmesine karşılık her zaman döven ve ona insan muamelesi etmeyen ustalar, muavininin başına vuran şoförler ve onlarla birlikte memurlarına dalkavukluk ettiren amirler, duygusuz amirlerle birlikte garsonlara paralarıyla orantılı olarak bağıran müşteriler ve kaba müşterilerle birlikte hakkını arayanlara yumruklarını gösteren görevliler ve yetkilerini kötüye kullanan görevlilerle birlikte bilgisizin bilgisizliğini suratına çarpan ve ondan bir kelime fazla bilen bilgiçler, yani öğrenmek isteyen herkese eziyet eden öğreticiler ve onlarla birlikte bilgisizlerin bilgisizliğine gülen onlardan daha bilgisizler ve cahillerle birlikte her değişik davranışa saldıran şekilsiz kalabalık ve kalabalıkla birlikte onlara alkış tutanlar ve onlarla birlikte her tartışmada bayağı usullerle haklıyı haksız çıkaranlar ve onlarla birlikte her savaşta kazananı tutanlar ve onlarla birlikte kimseye zararı olmayan zayıfları ezerek kuvvetli olma duygusunu tatmin edenler ve onlarla birlikte her zaman ve her yerde her sınıftan ve her ideolojiden ve her düşünceden insanlar arasında daima ön safa geçerek aslan payını kendilerine ayıranlar ve ayırır ayırmaz insanlarla aralarına aşılmaz duvarlar örenler ve böylelerine her zaman haklı çıkarıcı bahaneler sebepler yasalar kurallar sınıflamalar bulup çıkaranlar yani her zaman insanları insanlardan ayıranlar ve onları birbirlerine düşman edenler ve onlara körü körüne uyan kalabalıklar ve gerçeği boğanlar ve onlarla birlikte insanı bu koca dünyada yalnız bırakarak arkadaşlık dostluk sevgiyle uzatacakları sıcak bir elleri olmayanlar yani elsiz gözsüz akılsız kalpsiz ve kansız gerçek sakatlar yani onlar onlar onlar onlar onlar onlar... karşımıza oturacaklar.

Ve biz onlara diyeceğiz ki: Hesaplaşma günü geldi. Şimdiye kadar yalnız din kitaplarında yargılandınız. Biz fakirler,zavallılar, yarım yamalaklar,, bu kitapları okuyup teselli olurken içinizden güldünüz. Ve çıkarınıza baktınız. Hatta gene sizlerden, sizin gibilerden, büyük düşünürler çıktı ve bu kitapların bizleri uyuşturmak için yazıldıklarını ileri sürdüler. Biz zavallılar, ya bu düşüncelerden habersiz kaldık, ya da bunları yazanları bizden sanarak alkışladık. Yani uyuttular alkışladık, uyandırıldık alkışladık. Her ne kadar bugün siz suçlu, biz yargıç sandalyesinde oturuyorsak da gene acınacak durumda olan bizleriz. Esasında , sizleri yargılamaya hiç niyetimiz yoktu; sizin dünyanızda , o dünyayı bizlerin sanıp yaşarken, hepinize hayrandık. Sizler olmadan yaşayabileceğimizi bilmiyorduk. Ayrıca, dünyada gereğinden çok acıma olduğuna ve bizim gibilerin ortadan kaldırılmamasının sizlerin insancıl duygularına bağlandığına inanmıştık. Bu çok masraflı dünyada bir de bizlere bakmanız katlanılması zor bir fedakarlıktı.Arada bir bize benzeyen biri çıkıyor ve artık yeter diyordu. Onunla birlikte bağırıyorduk: artık yeter! Bazen kazanıyorduk, bazen kaybediyorduk ve sonunda her zaman kaybediyorduk. Onlar da sizler gibi onlardı. Düzeni çok iyi kurmuştunuz. Hep bizim adımıza, bize benzemeyen insanlar çıkarıyorduk aramızdan. Kimse bizim tanımımızı yapmıyordu ki biz kimiz bilelim. Gerçi bazı adamlar çıktı bizi anlamak üzere ; ama bizi size anlattılar, bizi bize değil. Tabii sizler de bu arada boş durmadınız. Bir takım hayır kurumları yoluyla hem kendinizi tatmin ettiniz, hem de görünüşü kurtarmaya çalıştınız. Sizlere ne kadar minnettardık. Buna karşılık biz de elimizden geleni yapmaya çalıştık : kıtlık yıllarında , sizler bu dünyanın gelişmesi ve daha iyi yarınlara gitmesi için vazgeçilmez olduğunuzdan, durumu kurtarmak için açlıktan öldük; yeni bir düzen kurulduğu zaman, bu düzenin yerleşmesi için, eski düzene bağlı kütleler olarak biz tasfiye edildik ( sizler yeni düzenin kurulması için gerekliydiniz, bizse bir şey bilmiyorduk); savaşlarda bizim öldüğümüze dair o kadar çok şey söylendi ki bu konuyu daha fazla istismar etmek istemiyoruz ; bir işe, bir okula, müracaat edildiği zaman fazla yer yoksa , onlar kazansın, onlar adam olsun diye biz açıkta kaldık ; yani özetle, herkes birşeyler yapabilsin diye biz, bir şey yapmamak suretiyle, hep sizler için birşeyler yapmaya çalıştık. Bütün bunlar olurken birtakım adamlar da anlamadığımız sebeplerle anlayamadığımız davalar uğruna yalnız başlarına ölüp gittiler. Böylece bugüne kadar iyi (siz) kötü (biz) geldik. Bize,sizleri yargılamak gibi zor ve beklenmeyen bir görev ilk defa verildi; heyecanımızı mazur görün.

Aramızda hukukçu olmadığı için söz uzatılmadı, sanıkların kendilerini savunmalarına izin verilmedi. Gereği düşünüldü. Sanıkların ellerinden başarılarının alınmasına oybirliğiyle karar verildi. ''Oğuz Atay / Tutunamayanlar/ shf 220-226

İDA...

2009-05-21T03:58:00.001-07:00

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=936771&Date=21.05.2009&CategoryID=79

Cemil Güven : Anadolu`dan Bakan Gözler

2009-05-17T16:42:00.000-07:00

ve diğerleri ; http://www.fotoritim.com/yazi/cemil-guven--anadoludan-bakan-gozler

'' İKİ KARANLIK ORMAN BİRBİRİNİ SEVSE NE OLUR / SEVMESE '' / Cezmi Ersöz

2009-05-11T16:37:00.000-07:00

Anlaşmak diye birşey yoktur aslında /
dillerin ve yüzlerin altında başıboş zamanlar
dolaşır /
sokaklarda bir kıç,bir penis,bir çocuk-köpek gibi
dolaştığım zamanlar /
varlığımı koruyabilmek için
masaların altında ellerimi, ayaklarımı
parçaladığım
zamanlar /

Zamanlar haindir,zamanlar muhbir /
İki karanlık orman birbiriyle anlaşsa ne olur,
anlaşmasa /

Güvenmek diye birşey yoktur aslında
dillerin ve yüzlerin altında başıboş korkular
dolaşır
bense korkumu ölümümün altına sakladım
hep
korkumun kokusunu aldılar
kaçtım kovaladılar
İki karanlık orman birbirine güvense ne olur,
güvenmese

Sevmek diye birşey yoktur aslında
dillerin ve yüzlerin altında başıboş yalnızlıklar
dolaşır

uydurulmuş anılar,sahte öyküler,hiç
kullanmadığım
yerlerimi bıraktım onlar
yine de son kapıma dayandılar
kapının ardı karanlık deniz
denizde masum,tetikteki sızım,son inancım
gördüler onu

Artık şimdi o karanlık denizde
´binlerce hiçkimseyim´

İki karanlık orman birbirini sevse ne olur,
sevmese

Cezmi Ersöz

Hikayeden

2009-05-05T23:43:00.000-07:00

Şiirin ilk hali ;

HİKAYEDEN : Herşey yalandı / baştan ayağa yalandı ,hikayedendi kimliğim, kişiliğim, bütün hikayem hikayeden.../Tut ki deneysel bir çalışmaydı / Tut ki roman yazıyordum / Mecburdum / ''sırtını gösterme! '' demişti anneannem... /Hakikatler... / Anla işte hakikatler hep yalanmış / hakikat ,prensi kurbağa kılanmış / Hadi şimdi git / başa sar / ve hep bana aşık kal.../

Şiirin ikinci hali ;

HİKAYEDEN : Herşey yalandı / baştan ayağa yalan ,/ hikayedendi kimliğim, kişiliğim, bütün hikayem / hikayeden.../Tut ki deneysel bir çalışmaydı / Tut ki acıklı bir romanın / estirik, serseri , açık alanda ahlaka mugayir karalamasıydı / Mecburdum / ''sırtını gösterme! '' demişti anneannem . / Hakikatler... / Anla işte hakikatler aslında hep yalanmış / hakikat ,prensi kurbağa kılanmış / Hadi şimdi git / başa sar / ve hep bana aşık kal.../

............

Dur bakalım...

Dip not ; Ha bi de '' yüzyıl geçse de bir insanı ilk gördüğün andaki sanıya geri dönersin '' demişti Ali dedem.

Küçük İskender'den...

2009-05-04T12:27:00.000-07:00

b i r a y r ı l ı ğ ı n a n a t o m i s i

dün gece, ağzından ağzıma fışkıran sözcükler
-bir ihanet nüvesi-
ve o gize bürünmüş yaşlı masal kahramanları
ve 'sen sus çocuk' gag'leriyle süslü tiratlar
ve perde kapandı! artık tiyatrolar hela olacak!

artık ayrıldık, aşkımız bir rüzgâr gibi geçti!
aşkımız bir günahtı, ve bir yaz günü bitti!
unut sana yazdıklarımı ve unut sevişmelerimizi
memelerini geri al ve geri ver penisimi

ulan istanbul! bu bana reva mıdır?
ulan o denli sevmişim, müstahak mıdır?
..ktirip gidiyorum başınızın çaresine bakın
arabesk dinleyeceğim işte!
rakı içeceğim
intihar edeceğim
kıçınıza kına yakın!

............

ç o k a y ı p b i r ş e y m u t l u l u k

katlanarak çözülüyor terkedilmiş bahçelerdeki
kuyular; oralardaki çocuk ölüleri - ölü gürültüleri,
bakın ben herkesi öldürmedim
hatta sevmedim ceddime bıçak çekmeyen hiç kimseyi
şimdi tam vaktidir, söylemeliyim o
ötekim'den nefret eden insanlara ezberlettiğim
ezberlettikçe kirlettiğim cümleyi:

çok ayıp bir şey mutluluk

eğer bir dosta giderken geceyarısı
ona uzatacağın elinde gelincikler varsa ve
arkana sakladığın elinde taşıyorsan hâlâ hançerini

.........

h e r k e s s e v g i l i s i n i m u t l u e t m e k i ç i n ı s s ı z a d a y a d ü ş e r

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: örneğin beni dövmene müsaade edeceğim. bir gözümü de çıkartabilirsin. yalnız, kemik kırma konusunda kararsızım. kemiklerim bana lazım

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: örneğin evi yakabilirsin. yangın, mahalleye yayılmadan kaçmayı başarabilirsek, sana o istediğin uyduyu alacağım.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: örneğin içip içip dağıtabilirsin. ama kustuğun küvette kusmuğunla yıkanmam için ısrar etmeyeceksin.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: örneğin içkine buz yerine eskimo da atabilirsin.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: dilediğin kadar bağırarak şarkı da söylebilirsin. bütün apartmanı silah zoruyla koroya almamak şartıyla.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: canının çektiği yemeği de pişirebilirsin bana. yalvarırım, baharat olarak kepeklerini kullanma!

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: çılgınlar gibi sevişebiliriz de. ancak seyretmeleri için aileni çağırmaman koşuluyla. ( bilet kesmen de cabası! )

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: gribal enfeksiyonumuz esnasında aynı kâğıt mendili, aynı ilaçları ve aynı doktor tacizini kullanacağız.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: ev sahibine kira karşılığında sümük koleksiyonunu, bakkaldaki veresiye karşılığında dolmuş elektrik süpürgesi torbalarını, telefon borcu karşılığında kafaderini, diğer faturalar karşılığında ise istikbalini elden çıkartabilirsin! benim kirli iç çamaşırı portföyüme dokunma sakın!

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: idrar ve kan tahlilleri için, öpüştüğümüz ağızlarımızı kullanacağız. evimize misafirliğe gelen en yakın arkadaşımı doğrayıp leğen yapmana da kızmayacağım. ama eski sevgilimi çamaşır makinesinde yıkama fikrine şiddetle karşıyım.

sana söz veriyorum; bu gece herşey çok farklı olacak: beni hecelerime ayıracaksın.

sana söz veriyorum, bu gece herşey çok farklı olacak: maça iyi hazırlandım.

sana söz veriyorum, bu gece herşey çok farklı olacak: aşırı pozitifim; bütün her yer a-rh(+), dekoratif bir renkle şenlenecek. bıçakları, makasları, törpüleri ve salata kepçelerini bileylettim.

bugün seninle yıldönümümüz sevgilim! söktüğüm bir ayak tırnağımı armağan edeceğim sana ve senden alt dudağını kesip, bana armağan etmeni bekleyeceğim. mutlu yıllar sevgilim!. az önce kötü vurmuş olabilirim, evet!. ona kadar sayıyorum şimdi ve kalkmazsan eğer kendime yeni bir sevgili bulmak için gardiyana sesleneceğim:

-"heey! görüşme bitti!. bir geceliğine sevgilim benim yerime delirebilir mi?!"

.......

y e r ç e k i m s i z o r t a m d a ş i z o f r e n i

Olağan bir gündü. Sabah erken kalkıp avuçlarımı kestim. Kan pıhtılaştıktan sonra bahçeye çıkıp bir süre gökyüzünü seyrettim telaşla. Gaz hareketi sürüyordu. Hava çizgifilm tadındaydı. Eve dönüp birkaç arkadaşımı, annemi, babalarımı ve tanışmaya çalıştığım devlet büyüklerini aradım telefonla. Tanrıların heryerleri ağrıyor. Kimse bana sırlarını anlatmıyor. Kurduğum ilişkilerde leke bırakamıyorum. Şömineye ceset saklayabilecek kadar zengin de değilim. Neoklasik gözlerimle postmodern dudaklarım uyum içersinde aslında. Yalnızlıkla aramızdaki ezeli rekabetten ucuz espri anlayışımla yine ben galip ayrılacağım. İstanbul'da orospu olmak büyük avantaj: Arasokaklara doğru kalp çarpıntılarınız artıyor. Yasallığın kaybolduğu noktalarda insan, vücudunu özlüyor, etini özlüyor. Söyleyecek sözüm yok. Yeni bir sevdaya tutulana kadar yerçekimsiz ortamda şizofreni dersleri alacağım.

Bendeki görüntülerle genç kızların penisleri büyüyor. Rakıya eğilmiş oğlan çocukları, kaliteli sarhoşluk hayalleri görürken, siyahını borç istediğim gecenin saçlarındaki çıplaklık fazlasıyla frapan. Tedirgin bitkiler, güçlü hayvanların arkasına saklanmış. Nerede olduklarını sanıyordum?! Patronsuzdum. Bir miktar alkol ruhumdaki teröristleri sakinleştirebilirdi. Evet, hemen içmeliydim. Salaklığıma tesir edebilecek cinayetlere karışmalıydım. Olağan bir gündü. Sabah erken kalkıp avuçlarımı kestim.